ഉത്സവങ്ങൾ 

ഓരോ വേർപാടും ഓരോ മരണമാണ് .
ഇങ്ങിനി വരാത്ത എല്ലാ പിരിയലുകളും 
നമ്മെ അടർത്തിക്കൊണ്ട് പോവുന്നു.
ആക്രമിക്കുന്ന കടൽ കരയെയും 
ഉരുൾപ്പൊട്ടലുകൾ കുന്നുകളെയും 
അടർത്തിക്കൊണ്ട് പോകുന്നതുപോലെ 
വേർപാടുകൾ നമ്മുടെ ജീവനെയും...!

ഒരിക്കലും തിരികെ വരാത്ത പിരിഞ്ഞു പോവലുകൾ 
അവശേഷിക്കുന്ന നമ്മെ ചില്ലിട്ട ചിത്രങ്ങളിലെ 
മങ്ങിയ പ്രതിഛായകളാക്കുന്നു.
പിരിഞ്ഞു പോയ മരിച്ചവരും ഇപ്പോഴും ജീവിക്കുന്നവരും 
ഉറങ്ങുന്നത് മറവിയുടെ മൂടൽമഞ്ഞു പടരുന്ന 
താഴ്വരകളിലാണ്‌.

ഭൂഖന്ധങ്ങളിലെ പ്രവാസത്തിലും 
സ്വർഗത്തിലെ ഉദ്യാനങ്ങളിലും 
നാം നമ്മെ പൊതിയുന്നത് 
മങ്ങിയ മറവിയുടെ 
ഒരേ പുതപ്പുകൊണ്ടാണ്.

അകലങ്ങളിലാവുന്ന നമ്മുടെ പുഞ്ചിരികളിലും, 
കണ്ണുകളിൽ സ്നേഹത്തിൻറെയും നൊമ്പരത്തിൻറെയും നനവുണ്ട്. 
മണ്‍പാതയിലൂടെയുള്ള നമ്മുടെ യാത്രകളും 
കൈമാറിയ സ്നേഹവും നിശ്ശബ്ദ വാഗ്ദാനങ്ങളും 
മറന്നുകളയാൻ നാം നിദ്രകളിൽ പോലും 
വെളിപാടുകൾ തേടുന്നു...

പുകമഞ്ഞുപോലെ പാറിപ്പോകുന്നതാണ് ജീവിതം 
വയലിലെ പൂവ് പോലെ കൊഴിഞ്ഞു പോവുന്നതും 
അതിൽ നിന്നും സ്വന്തങ്ങളുടെ എത്രയെത്ര 
ഇതളുകൾ നിരന്തരം അടർന്നു  വീഴുന്നു....!

സ്നേഹിച്ചും കലഹിച്ചും ചിരിച്ചും 
കണ്ണീരിൽ നനഞ്ഞും,
നിറയുന്ന അർത്ഥങ്ങളുടെ ഉത്സവമാണ് ജീവിതം.
ഉത്സവങ്ങളിൽ തമ്മിൽ കണ്ടുമുട്ടിയും 
ആഹ്ലാദിച്ചും നാം 
ജീവിതത്തെ സ്നേഹിച്ചു പോവുന്നു.

ഉത്സവപ്പൂരവും നിറങ്ങളുടെ അവസാന രാവും കഴിഞ്ഞ്‌ 
തോരണങ്ങളഴിക്കുന്ന പിറ്റെന്നി നു മുമ്പ് 
നാം യാത്ര ചൊല്ലുന്നു,
നമ്മുടെ ഇടങ്ങളിലേക്ക്... ഇഷ്ടങ്ങളിലേക്ക്...
ഇനി വരാതെ, ഇനിയൊരുത്സവം നമുക്കില്ലാതെ....!
പിന്നെയെങ്ങോ നാം അകലങ്ങളിലെ 
ഏകാന്ത വേളകളിൽ 
കഴിഞ്ഞുപോയ ഉത്സവങ്ങളെ 
നെടുവീർപ്പുകളാക്കുന്നു...

രാത്രിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ 
ജാലകത്തിലൂടെ തെരുവിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ 
നാടോടികളുടെ കൂട്ടം.
ആകാശത്തിൻ കീഴിൽ 
നക്ഷത്രങ്ങളുടെ താഴെ അവർ 
ആഹ്ലാദിക്കുന്നു, കലഹിക്കുന്നു 
അന്നത്തെ അപ്പമുണ്ടാക്കുന്നു.
പിരിയാതെ, പോകാൻ കാരണങ്ങളില്ലാതെ അവർ.
കൊടിയിറങ്ങാത്ത കുഞ്ഞുത്സവങ്ങൾ...

രാവേറെയായി ഇനി അവരുറങ്ങട്ടെ...
തേങ്ങലുകളില്ലാതെ...

rtv

22.09.2014

No rains and no tears in the deserts
-----------------------------------------------

David, oh David, king of the chosen..

Torn and lonely in the wilderness..?

Broken as a hollow wild reed..

Crown discarded..

Robes tattered..and muddy..

Anguish and fear in the sunken eyes..

Where is the lyre..where gone the music..!

The music carried across by the desert wind
 Straight from the shepherd's heart.

To the far horizons.

David, you carried the lyre and the shepherd's sling 
To the palace and the new kingdom.

David, you are out in the desert again.

Without the lyre and the soothing music.

David, there is no solace in the desert.

No tender eyes to pamper the anguished face..

No rains in the burning heat of emptiness.

You are on a search..

You want to talk to God.

God is in the desert and wilderness..

He does not dwell in loveless palaces,

One doesn't meet God in the cold corridors.

David,you are on a search..to meet Him,

To speak to Him...and cry bitterly..

You are talking to God.

Your voice echoes across

The unending sand .

David,you are in the wilderness

In worn attire, and trembling.

Thunders ..earth lightens up in flashes of lightnings
 Rocks slide down...trees fall..

Hear the soothing tone..of God's voice..

"David, speak out to me, I'm listening..."

The traveller's tears exhaust..

God..reaches out..embraces...

Speaks in calm tone again..

"Love you David.. I understand you..."

Hugs him tight..pats on the back consoling..

David lifts his eyes in awe, looks at his God..

There...! The face that the soul kept searching..!

A golden glow of realization..

"It's you...it's you....!"

The mentoring Mighty gets up,

Picks up His shepherd staff, sling, pouch and lyre...

" Come David let us walk...."
---------------------------------------------------------------/
rtv.     10. 05. 2014

Promises in silence

I speak the language of silence.

The mother tongue has eluded me, betraying meanings.

I needed words to speak my heart out.

To declare my presence , a language of silence.

To make promises..

Promises purified  in silence.

We never trusted the din of the crowd,

Where words are lame and vague.

We never believed the oratory of the unknown, 

They could never touch the hidden chords.

We believed only those weak melting eyes 

Watching  each other in the faint glow..

Reassuring helplessly,

Making promises in silence.

You can trust silence than sermons.

A moment of distilled silence can mean you volumes.

The truth of silence will lead you

To the serene muddy lanes of heavens.

Silence will lead you to the flowery valleys 

Where God himself takes a walk.

Lightning stands unsure and the thunder goes mute, 

Beholding the grandeur of silence.

I've  learned the new language,

The language of honest silence.

To make promises that you believe ..

The promises  I make in weeping silence.

-----------------------------------------

              12. 8. 2013

                     rtv

താഴ്വാരങ്ങൾക്കപ്പുറം  



താഴ്വാരങ്ങൾ കടന്ന് 
ഉയരങ്ങൾ മെല്ലെ കയറുമ്പോഴാണ് നിൻറെ വീട് ഞാൻ കാണുന്നത്
ദാഹിച്ചിരുന്നു,
തളർന്നുമിരുന്നു.
വഴിയിൽ ആരുമുണ്ടാവില്ലെന്നു
കേട്ടുമിരുന്നു.

മരത്തണലിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ,
കിണറ്റിലെ തണുത്ത തെളിനീർ
കോരി കൈക്കുമ്പിളിലേയ്ക്കൊഴിക്കുമ്പോൾ
നീ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.
പിന്നെ മതിൽക്കെട്ടിനുള്ളിൽ
കുഞ്ഞു ചിരിയുമായി നീ നിന്നു.
നിൻറെ കുട്ടികൾ മുറ്റത്ത്‌
കളിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

സന്ധ്യ കനക്കും മുൻപേ
ഇല്ലാത്ത വീട്ടിലേക്കു പോവാൻ
തിരക്ക് കൂട്ടുമ്പോൾ
നീ ആർദ്രമായ കണ്ണുകളോടെ
നോക്കി ആത്മാവുകൊണ്ട്
നിശ്ശബ്ദമായി പറഞ്ഞു
"നിനക്കു വീടില്ലെന്നു ഞാനറിയുന്നു....
നിൻറെയീ പോകാനുള്ള തിടുക്കവും
വെറുതെ...!
ഒരു ജന്മത്തിൽ ഒരുമിച്ചു
നാമീ നീലക്കുന്നുകൾ കയറിയിട്ടുണ്ട്.
ആ വീഥിയിൽ എവിടെയോ പരസ്പരം
കൈവിട്ടുപോയ നാം വ്യഥിതരായലഞ്ഞു.
നീയേതു വനഗർഭത്തിൽപ്പെട്ടുവെന്നറിയാതെ
ഓരോ ജന്മത്തിലും കണ്ണുകൾ
നിന്നെ തേടിയിരുന്നു.
ഇന്നു നീ ഈ മലഞ്ചെരുവിൽ
എൻറെ സ്വച്ഛമായ
വീടിനരികിൽ അവിചാരിതമായി...?!
നിൻറെ മുടിയിഴകൾ വെള്ളിനിറമായതും
മേനി തളർന്നിരിക്കുന്നതും... ഞാനറിയുന്നു.
എങ്കിലും കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം
ഞാൻ കാണുന്നു.
വെളിച്ച വർഷങ്ങൾക്കകലെ നിന്നും
ജ്വലിക്കുന്ന നക്ഷത്രങ്ങൾ പോലെ
ആതമാവു സംസാരിക്കുന്നതായി..."

വെയിലു മങ്ങി
സന്ധ്യ കനക്കുമ്പോൾ
മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റു നടന്നു
നീങ്ങാനൊരുങ്ങുമ്പോൾ
നിൻറെ വാക്കുകൾ...
"നിനക്ക് വേണ്ട കൂരയും ചൂടും നൽകാൻ
എനിക്കാവില്ല, കേൾക്കൂ,
ഞാൻ മറ്റൊരു ജന്മത്തിലല്ലേ...?"

തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ
വീട്ടുമുറ്റത്തെ പൂത്തുലഞ്ഞ
മഞ്ഞമരം ചേർന്നു നിൽക്കുന്ന 
നിൻറെ  കണ്ണുകളിൽ നനവ്‌...
ഓടിയെത്തി  പുൽകുന്ന
കുഞ്ഞുങ്ങൾ...

ഇനി ഇരുട്ടിൽ യാത്രയ്ക്ക് 
എത്രയോ  കാതങ്ങളുടെ ദൈർഘ്യം...!
എങ്കിലും ദൂരെ, നക്ഷത്ര ദൂരത്തിൽ
ഏതോ കുഞ്ഞു വീട്ടിൽ
കത്തിച്ചു വച്ച സ്നേഹ വിളക്ക്...!

------------------------------------------

rtv
15.4.2011

Journey

Disheveled dusty hair

Tattered clothes...

Little boy on the street.

Begging at the traffic stop

Knocking on the car window,

And pressing his nose on the glass..

Unmindful of the coins

Stretched out to him..

He stood in a reverie.

Still with the face

Pressed on to the glass.

Lamps, red turned yellow

And then green...

Traffic moved in a rage

Behind, there was a lifeless

Pair of tender eyes

Streets,traffic, street boys..

Complex..are our highways..

Of emotions..and lives.

Born out of our passion,

Blanketed once with love..

Held as our future..

They are,

Now distorted pressed faces

On the glass windows..

Is he a street boy..,?

Or.. my boy on the street..?!

________________________

            Rtv 16.4.2011

Malayalam Short Story - Iranda Pakshikal

http://www.scribd.com/doc/37403593

Collection of Malayalam Poems

http://www.scribd.com/doc/37402939

rtv

Tourism and social response

Flickering flame...

Birth and death are two significant events in human existence. They are happenings in the universe as human life is related to the universe. Birth is a door of entry and death is not a door for exit, but an entry to another state of existence.

Never... and never

Birth is a universal happening...,!
Beginning of an eventful existence.
An explosion in the galaxies,
Create new stars enter
The macrocosm.
To be through an agonizing inhabitancy.
Orbiting for years in pain silenced !
On the circuits of a tumultuous journey.
Death... is another impressive event
Among the stars... glorious..!
A calm existential experience...
Like quietly dousing a flickering flame
And allowing to a cool gush of light...
Like closing a book ,
Finishing even the very last page ...
Retreating to a calm sleep.
Birth and life do not guarantee love,
And the one you love..
Life teaches to search for oneself
Among the debris of existence.
Veiled under a hopeless void,
A taunting emptiness..!
Death relieves ...!
taking away the laden luggages.
Teaching to be blissfully lonely,
Smiling like a sparkling dew drop
Never... and never to be unloved !------------------------
rtv
25/8/2009

Across the desert dunes

Set in the back drop of a romantic Arabian evening... It can happen in a haweli in Rajasthan, in a hut in a dusty Tamil Nadu village or a semi-urban home of Kerala hills. The basic instincts in men and women are the same anywhere.

Khaleel


The damp Night glistens ..
Rain retreats after an evening shower.
Clouds await to touch the earth again …
Warm golden glow stream out of the
Distant cottage …
Barqat, sits on the carpet of her home,
With gleam in her yearning eyes.
Khaleel is singing ….
He sings for his friends after years ….
Khaleel who sings for the world,
Touching emotions of lands,
Now, singing for the loved ones
They listen painfully, knowing
Khaleel has to leave by dawn.
Ruffled hair, sunken eyes,
Skin, weather-beaten …
The fire in the eyes weakly flickering,
Khaleel is singing ….
The cresecendo …
Khaleel coughs, voice shifts,
Breath. Struggles short,
Khaleel continues singing …
The music is over …
The song of the desserts ….
The strain of the night-flowers …
The rhythm of the war-horses….
Call for an encore !
Khaleel goes silent ….
Friends plead for more …
They touch his hands in request.
Khaleel raises his eyes …
A weak smile,
A transcending glance beyond Barqat's anguished eyes,
He whispers,
"Songs sung for you tonight are my best …
Now let the after-glow of them
Make your hearts radiant.
The most beautiful and treasured feelings
Should not be repeated and spoilt …."
Khaleel coughs ….
A strong mid-night wind sways the drapes !
--------------
rtv
09-09-2002

Seasons...

Autumn precedes the chilly winter. It is the 'fall'. It is rain of dry leaves filling the ground. The leafless boughs are ready to plunge into a harsh winter. It’s a chain of seasons in life.

Autumn...

It is Autumn ….
Leaves fall dry.
'Fall' does not hold
the green and the lush on the boughs.
Comes the winter …
Then the riotous spring.
Buds break out again.
A festival of tender green.
Trees sway in leafy glory.
On the ground,
Still its the ruffle of the old dry leaves.

Kings and Queens

Every life is a make-believe world of enacting. We are attached to the players around in the play., some are heroes, some Kings and Queens and some are close to our hearts.

Kings and Queens

The play ……
The last scene,
Kings and Queens,
And ordinary mortals on stage.
A story ending...
The play enacted for the world.
By the children of the earth.

A story of short lives,
And the legends of the fragile.
Reign kings and queens in the play.
Princes and angels,
Smiles and tears..
Mid way the play,
Kings lose wars ..
Some die wounded !
Queens weep in agony
They fall on the trails of angels.

The last wick of the lamp
Flickers... in the wind.
Who made the story…?!
Why the script go amiss?
Why do they leave early?
Why my kings and queens die?

I needed them,
To keep me alive !
---------------------------------
rtv
07.07.09

Voyage ..

The most helpless thing about life, , or being on a voyage together is that you would not know when your Paper Boat sinks in a sudden gush of current.

Paper boat

Paper boats
In the river,
River of time !
Eternally long !
Floating, moving slow,
Fast in the current,
Some boats capsize !
A blue boat among the
Sunken.
I know dearly the faces of the sailors,
In the blue boat
It is me ….. my life ….
Yet the river flows quietly...

rtv
18.06.2009

My poem " The Bridge"

Bridge is one that connects two shores, two hearts and anything that are far and apart. Bridge stands for journey, leaving one shore and finding a new world.

The bridge

I'm waiting for my friend
Who went to the other bank
Across the river taking the old bridge
It was end of autumn
Beginning of winter.
I am awaiting my friend,
Who went to the other end of the bridge.

We traveled many miles together.
Soothened our feet,
Under the shades of canopies
And the old granite travel sheds.
We exchanged pain under
The scorching sun
Shared dreams in the windy dusks,
Wiped tears, patted each other to sleep
Under the moonless sky.
I 'm still awaiting my friend on this end of
The bridge !

He will come back,
Taking the same bridge
I keep looking
At the other end of the ancient bridge
A silent lonely path there...
Filled with dry leaves...
Trees with leafless boughs
Awaiting a chilly winter to embrace !
The road my friend took !

Should I believe
he didn't keep his words?!
Should I know
I got to travel alone here on?!
How do I learn to walk alone?
How do I pretend,
There was no yesterday with him?

Dusk is descending
Darkness spreading,
Like a painter's spilt black.
I strain to peer across the bridge
for my friend,
My philosopher...!
The mud road of dry leaves
Is empty and desolate.

My friend gone to the other end
Has not yet returned.
Wind blows fierce...unchained.
Darkness.
Compadre....do u hear me?
I'm still waiting ……
Waiting for you….
Alone.
---------------------------------
rtv
29.6.2009

Another poem...

I have always found Tattoos and the emotions behind them interesting and awsome, because Tattoos are statements of your mind and they are permanent. ...

Tattoo

Tattoos are graffities...
Scripted on our bodies,
Un-erasable, magical !
The most adored conviction
Of a challenging existence..
A proud defiance to a,
dull conformity.!

They are designs of passion
Etched on the beautiful
Niches of the body and heart.
Tattoos pronounce
You are different,
Liberated and free...
Aggressive ones pride in the
Sensual little images on their
Erogenous zones !

On a subdued rainy afternoon
I unrobe to probe the tattoo on me.
I find it with my eyes closed.
The tattoo is on my soul,
Permanent and magical.
You are ! .you are the tattoo,
Arted on me,
Like an inscribed graffiti.
________________________
rtv
21/7/2009

Just about Eclipse...

Yesterday night I woke up in the mid night and scribbled about 'Eclipse'...

Eclipse

Tonight, it is eclipse.

The moon is swallowed

By the serpent.

The cool smiling celestial moon

Shadowed, and gone dark.

We are like the moon...

One life and many eclipses...!

Broken hearts and bruised dreams.

What do we do with them

in the blinding darkness !

Oh etherial...

You shed behind the veil again,

Emerge smiling and radiant..

Forgetting the despairing darkness,

To scintillate the hearts of

Many lovers of the world,

Making them drunk with

Love and madness!

But, we have lost our smiles

In the mirrors...

Eyes sunken and dark..

Glow of goodtimes and love

Eluded like the night clouds.

Despairingly in darkness,

I sit lonely and heartsick.

The silver blue glow vanish...

It's eclipse here...

In my world!

------

rtv

14 January 2010