Exhibition 

Getting old is like getting disarmed.
Your possessions are suddenly 
Taken away..
You are no more a weaponed soldier, 
But an unarmed struggler

Life...! wasn't it a crazy party?
Was it not a frenzy festivity
with you in the middle.!
Wasn't it a celebration of racing
senses and intellect..!
Wasn't it a procession of sensuality?! 
And excitement of inexplicable
Intellectual and spiritual consummations.

The festivity is ended.
Revelers left.
The ground is vacated and desolate.
Festival lights are eluding faint.
Darkness blanket the earth.
Alone are you in the dry emptiness.

Love is stripped off you,
You are old..!
Loving you is purposeless,
For, you possess nothing.
Needing you is meaningless,
You are an empty shell.
You are checked again,
As an old leather bag
For a surprise unnoticed coin
Before discarding.

Tired, tattered, roofless, 

half blind and ruffled,
You still hide the fire in you.
A fire of love, desire, 
And a need to belong.

There is a silent, colorful
procession of memories,
that excites you,
And brings a smile on your lips,
And wetness in your eyes.

Now, you walk up to the distant gallery,
Where there is an exhibition,
A show of live memories.
Memories as old paintings
Exhibited for you..
Only for you.. 

Stop at each painting 
Look at them, 

relive, and experience.
Taking your own time..
 
Do not hurry.. You have time,
It's an exhibition for you... 

It’s your own show for yourself.
You possess nothing else..

_______________________________
 rtv
 27. 04. 2016

The door 

Breaking up for ever

Is death itself..

Leaving pieces of a broken heart behind 
Is as final as an end.

You heard the door creak open yesterday night..

It was me..leaving you for ever..

Hesitantly,but knowing,

you had left the door unfastened,

to make it easy for me to leave.

As I stepped out 

I died in our world yesterday.

I am walking bare-footed

On the desolate path of the dead, 

Under the starry canopy. 

Memories hurt,

Like thorns..

Feet numb and bleeding.

I feel no pain..

There is no pain after death.

I hear footsteps 

At your door..walking in..

I see a dim cozy golden glow

Of surrender and passion..

You die again when 

You leave your land.

Turning the eyes away from 
All that you loved.

Never to return.

When you part ways for ever, 

Emotions die.

I recognize from far, 
Your new glow  

Kindled in the dawns and dusk

You hear flutes and lyres from far,

As you close your eyes passionately, 
Chasing the fragrance 

Of your new found dreams.

The alien land 

Harsh and shade less,

Hurts and burns.

The dark smoke curling up

From the distant land,

From a bed of golden orange ember..

Will tell you I am dead at last..

I am dead finally

In your life...

There is no pain 

On the feet,or in the heart.

I don't recognize your face anymore..

I am not alive. 

__________________________________

rtv

09.02.2016

നാടോടിയുടെ വീട് 

വൃദ്ധനായ നാടോടിയെ ഇന്നലെ ജനം 
മർദ്ധിച്ചു മുറിവേൽപ്പിച്ചു.
നാൽക്കവലയിൽ നാലു ദിനം 
കടത്തിണ്ണയിലിരുന്ന വൃദ്ധനെ 
ജനം രോഷം പൂണ്ട് വലിച്ചിഴച്ചു. 
ചുറ്റും ജനം തിങ്ങി നിൽക്കുമ്പോൾ 
ചെറുപ്പക്കാർ വയറ്റത്ത് ചവിട്ടി... 
വസ്ത്രങ്ങൾ കീറി. 
കൈകളുയർത്തി അരുതേയെന്ന് 
അയാൾ യാചിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. 
അപരാധം എന്തെന്ന് ജനം പരസ്പരം ചോദിച്ചു. 
മറുപടി കിട്ടാതെ അവർ 
വീണ്ടും അയാളെ അടിച്ചു. 

നാടോടികളെ സൂക്ഷിക്കണം. 
ഊരും പേരുമില്ലാത്തവർ
ഏതു പാതകവും ചെയ്യും... 
ആഭരണങ്ങൾ മോഷ്ടിക്കും, 
മയക്കുപൊടി വിതറും... 
കൊള്ളയടിക്കും... 
കുട്ടികളെ തട്ടിക്കൊണ്ടു പോകും. 
ഇയാൾ ഒരു പെൺ കുഞ്ഞിനെയാണ് 
തട്ടിക്കൊണ്ടു പോകാൻ ശ്രമിച്ചത് 
ജനം ക്രുദ്ധരായി തറപ്പിച്ചു പറയുന്നു. 

കലങ്ങിയ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും 
ചുവപ്പൊഴുകുമ്പോൾ 
പോലീസ് വന്നിറങ്ങി 
വൃദ്ധനെ വലിച്ചിഴച്ച് 
ജീപ്പിലേക്കെറിഞ്ഞു...  
കവലയിൽ സ്ത്രീകൾ 
കൂട്ടം കൂട്ടമായി നിന്ന് അടക്കം പറഞ്ഞു. 
നെഞ്ചിൽ കൈവച്ച്  അവർ വേദനയോടെ 
നടോടികളെയെല്ലാം ശപിച്ചു. 

പോലീസ് സ്റ്റെഷൻറെ തറയിലേക്ക് 
വലിച്ചെറിഞ്ഞ അയാളുടെ വസ്ത്രത്തിൽ 
നാടോടി രക്തം! 
ബൂട്ടുകളിട്ട കാലുകൾ  കൊണ്ട്  
മെല്ലിച്ച കാലിൽ ചവിട്ടിത്തിരിച്ചു കൊണ്ട് 
കാവൽ പോലീസ് തമിഴിൽ അലറി... 
സത്യം പറയെടാ... നീ... 
ആ കുഞ്ഞിനെ എന്ത് ചെയ്യാൻ തുനിഞ്ഞു...? 
ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ തമിഴനെ വരുത്തി. 
ഇനി തമിഴിൽ ചോദിക്കൂ... 

വെള്ളം വേണമെന്ന് കൈകാട്ടി നാടോടി... 
കൊടുത്ത വെള്ളം ദാഹത്തോടെ കുടിച്ചിട്ട് 
അയാൾ ഇൻസ്പെക്ടറെ ക്ഷീണത്തോടെ നോക്കി. 
തമിഴനല്ലാത്തതിനാൽ, മലയാള ഭാഷയിൽ  പറഞ്ഞു. 
"ഞാൻ ആ കുഞ്ഞിനെ ഉപദ്രവിച്ചിട്ടില്ല ഏമാനേ... 
കടയിൽ വന്നിരുന്ന അവൾ സ്നേഹത്തോടെ 
എനിക്ക് നിലക്കടല വാങ്ങിത്തന്നു. 
വാത്സല്യം കൊണ്ട് ഞാനവളെ 
എൻറെയടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു... 
തലയിൽ തലോടി,  
ചേർത്തു പിടിച്ചു... 
അവൾക്കു മുത്തച്ഛനില്ലായിരുന്നു... 
അവൾ മൃദുവായി മന്ദഹസിച്ചു. 
കണ്ടു നിന്നവർ, 
കുട്ടിയെ തട്ടിക്കൊണ്ടു പൊകുന്നെന്നലറി... 
അടിച്ചു വീഴ്ത്തി.

ഒരു വീട്ടിലെ മുത്തച്ഛനായിരുന്നു ഞാൻ... 
പേരക്കുട്ടികളുമുണ്ടായിരുന്നു 
സ്നേഹമില്ലാത്ത മക്കൾ, 
പുറത്താക്കിയപ്പോൾ, വീടുപേക്ഷിച്ചു. 
കൽത്തറകളിലിരുന്നു, ആൽത്തറകളിൽ കിടന്നു 
മൈലുകൾ നടന്നു... 
കടവരാന്തകളിലുറങ്ങി... 
യാചിച്ചു... 
വിശന്നു.. 

അയാളെ വലിച്ചു പുറത്തേക്കെറിഞ്ഞ് 
പോലീസുകാർ തമ്മിൽ നോക്കി പറഞ്ഞു... 
"ഈ നാടോടികളുടെ ഒരു കാര്യം...!" 

അയാളുടെ കുഴിഞ്ഞ, വിഹ്വലമായ കണ്ണുകൾ 
ചോദിക്കുന്നു 
എനിക്ക് എൻറെ വീട്ടിലേക്കു പോകാനാവുമോ...? 
വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയേതാണ്...? 
എനിക്കുറങ്ങാൻ... 
എന്റെ വീട്ടിലേക്ക്... പോവാൻ... 
എൻറെ....

**********
rtv
17.01.2016